Bramka obrotowa na stacji kolei dużych prędkości nie jest urządzeniem samodzielnym. Jest to punkt, w którym automatyczny system pobierania opłat na stacji spotyka się z pasażerem, a większość informacji znajduje się za nim, a nie w nim. Bramka zbiera dane uwierzytelniające, wysyła zapis do bazy danych biletów, otrzymuje decyzję i albo otwiera pas, albo go zamyka. Wszystko, czego pasażer doświadcza na barierce, jest ostatnim etapem procesu, który rozpoczyna się w momencie zakupu biletu.
Ta pozycja w systemie wyjaśnia, dlaczego sprzęt jest określony w taki, a nie inny sposób. Stacja jest podzielona na część płatną i część publicznąbramka obrotowajest granicą między nimi. Pasażer, który nie kupił biletu, nie może wjechać na peron, pasażer posiadający bilet na inny pociąg nie może przejść przez niewłaściwą bramkę, a pasażer, który już wykorzystał bilet, nie może skorzystać z niego dwukrotnie. W przypadku kolei dużych prędkości, gdzie bilety są przypisane imiennemu pasażerowi, kontrola jest bardziej rygorystyczna niż zwykły test ważności lub nieważności: dokument tożsamości, zapis biletu i twarz muszą się zgadzać, a pociąg i okno czasowe również muszą się zgadzać.ZOJAokreśla barierę dla tej roli granicznej, ponieważ pas ruchu, który jedynie wyznacza linię, bez jej trzymania, przepuszcza niewłaściwego pasażera.
Bramy stoją w czterech różnych pozycjach i każda rządzi się innymi prawami. Bramka obrotowa przy wejściu na stację potwierdza, że pasażer posiada ważny bilet na pociąg odjeżdżający w dozwolonym oknie. Przy wejściu do poczekalni, pasażer ponownie kasuje bilet, gdy pasażer wchodzi do strefy wejścia na pokład, blisko godziny odlotu. Na zjeździe pas zamyka zapis i oznacza podróż jako ukończoną. Na połączeniu peronowym pas kontroluje kierunek ruchu i uniemożliwia pasażerowi cofanie do zamkniętej już strefy wejścia na pokład. Pojedyncza stacja zazwyczaj działa tak samobramka obrotowamodelu we wszystkich tych punktach, przy czym zestaw reguł zmienia się na poziomie oprogramowania, a nie sprzętu.
Osprzęt wewnątrz szafy to pakiet modułów, a nie jeden mechanizm. Czytnik biletów obsługuje kod QR lub bilet elektroniczny na telefonie. Czytnik dokumentów obsługuje dowód osobisty, a w terminalach transgranicznych lub międzynarodowych także paszport. Aparat radzi sobie z porównywaniem twarzy. Szereg czujników podczerwieni monitoruje przejście i zlicza znajdujące się w nim ciała. Mechanizm łączy sprzęgło, reduktor, silnik i enkoder w jedną całość, a na obudowie znajduje się odporna na kolizje bariera, której faktycznie dotyka pasażer. Wewnątrz bramki obrotowej komputer sterujący steruje lokalną logiką, a moduł sieciowy przenosi zapis do systemu stacji. ZOJE składa mechanizm w formie pojedynczej kasety, która utrzymuje wał, sprzęgło i enkoder w jednej linii oraz usuwa niewspółosiowość, która skraca żywotność kopiowanego mechanizmu. Nowsze linie dodają komunikaty głosowe, autodiagnostykę i podświetlenie stanu, które mają większe znaczenie niż dźwięk, gdy stacja obsługuje dwadzieścia pasów, a jeden z nich przestaje odpowiadać.
Sekwencja robocza trwa ułamek sekundy. Pasażer przedstawia dokument, telefon lub twarz, a pas odczytuje, co może i prosi pasażera o resztę, jeśli zapis jest niekompletny. Zebrane dane trafiają do bazy danych biletów, która sprawdza trzy rzeczy: czy dana osoba pasuje do dokumentu, czy bilet jest ważny na tej stacji i na ten pociąg oraz czy bilet nie został już sprawdzony. Przepustka zwalnia barierę, komunikat głosowy potwierdza pas, a lampka stanu zmienia kolor na zielony. Awaria powoduje zablokowanie szlabanu i wskazuje przyczynę, która jest zwykle jedna z czterech: bilet jest na inny pociąg, bilet stracił ważność, awers nie pasuje do dokumentu lub zapis był już używany na innej bramce. ZOJE ustawia pas, aby wskazać awarię na lokalnym wyświetlaczu, więc pasażer odchodzi do okienka z załogą, nie zatrzymując się w kolejce.
Czujniki podczerwieni wykonują drugie zadanie, które łatwo przeoczyć. Obserwują przejście, gdy szlaban jest otwarty, dzięki czemu pas przestaje się zamykać przed pasażerem, który nadal znajduje się w środku, i wykrywają drugie ciało podążające za pierwszym, co stanowi przypadek klapy tylnej, której jednodrzwiowa bramka nie jest w stanie sama zapobiec. Kiedy przejście zostanie oczyszczone, pas resetuje się i czeka na kolejne uwierzytelnienie. W przypadku awarii zasilania szlaban zostaje automatycznie zwolniony, dzięki czemu pas staje się wolnym wyjściem, a nie pułapką, a po przywróceniu zasilania kontroler przeprowadza samokontrolę, zanim ponownie przyjmie pasażerów.
Dwa typy bramek obsługują większość ruchu na stacji dużych prędkości, a różnica jest raczej fizyczna niż kosmetyczna. Klapabramka obrotowajest typem kompaktowym, ze skrzydełkami z hartowanego szkła lub elastycznego materiału, które chowają się do obudowy. Pasuje do pasów wejściowych i wyjściowych, gdzie natężenie ruchu jest największe, ponieważ skrzydła poruszają się szybko, szafka jest wąska, a amortyzacja amortyzuje kontakt, gdy pasażer z walizką zapnie skrzydło. Typ wahadłowy, czasami określany jako bramka wiosłowa lub szybka, wykorzystuje stojące panele drzwi, które otwierają się szerzej i pozostawiają szersze przejście. Pasuje do pasa dla klasy biznes, pasa dla pasażerów z asystą oraz łącznika za kontrolą bezpieczeństwa, gdzie wózek inwalidzki, wózek spacerowy lub duża walizka musi przejechać bez przechylania się przez wąską szczelinę. Pas obrotowy również zwykle podlega wyższym wymaganiom weryfikacyjnym, ponieważ korzystająca z niego grupa pasażerów oczekuje mniejszego tarcia na barierze. ZOJE buduje pas wychylny z szerszą podstawą szafki, dzięki czemu panele mają miejsce na otwarcie bez wyginania się ramy, co ma znaczenie, gdy walizka jest przeciągana pod kątem.
Kwestią wyboru nie jest zatem to, który typ jest lepszy, ale który typ należy do którego pasa. Stacja o dużym udziale osób dojeżdżających do pracy umieszcza pasy z klapami przy głównym wejściu i wyjściu oraz rezerwuje niewielką liczbę szerokich pasów wahadłowych dla grup pasażerów, które ich potrzebują. ZOJE buduje oba typy w oparciu o tę samą platformę sterowania, więc stacja może łączyć oba typy bez konieczności uruchamiania dwóch oddzielnych systemów zarządzania. Szerokość przejścia jest ustawiana na pas i wynosi 600 milimetrów dla standardowego pasa z klapami i do 900 lub więcej dla szerokiego pasa, a materiał skrzydła jest zgodny ze specyfikacją: hartowane szkło, gdzie liczy się widoczność, bardziej miękki materiał, gdzie częsty kontakt.
Strona funkcjonalna jest tym, co operator ocenia po zainstalowaniu sprzętu. Weryfikacja to potrójne sprawdzenie dokumentu, biletu elektronicznego i twarzy, co stanowi zasadę, że kolej dużych prędkości faktycznie kursuje. Drugim miernikiem jest przepustowość: ścieżka jest zwalniana w czasie znacznie krótszym niż sekunda, a grupa torów biegnących równolegle pozwala na oczyszczenie świątecznego tłumu szybciej niż jakakolwiek ręczna kontrola. Ochrona to trzecia kwestia: zabezpieczenie przed zaciśnięciem na podczerwień, resetowanie kolizji, wykrywanie klapy tylnej, autodiagnostyka i zachowanie przy otwieraniu awaryjnym w przypadku utraty zasilania są częścią standardowej konfiguracji, a nie opcjami. Dane są czwartym i tym, który zmienia sposób działania stacji. Każde przejście przezbramka obrotowajest zapisywany w systemie biletowym wraz z godziną, pasem ruchu i wynikiem, dzięki czemu biuro stacji może sprawdzić schemat przyjazdów według godzin, postęp wsiadania przy bramce i przebieg wyjazdów po przybyciu pociągu. ZOJE ustawia raportowanie na RS485 lub TCP-IP, a interwał jest uzgadniany z integratorem AFC stacji, tak aby zapisy trafiały do formatu używanego już przez platformę. Dane te służą do planowania rozkładów jazdy pociągów, przydzielania personelu i kontroli tłumu na platformie.
Bramkę obrotową na stacji dużych prędkości ocenia się na podstawie dwóch rzeczy, których salon wystawowy nie jest w stanie wykazać: tego, jak dobrze współpracuje z systemem pobierania opłat oraz tego, jak wytrzymuje rok dwudziestogodzinnej pracy. ZOJE dostarcza klapy i tory obrotowe, platformę sterowniczą oraz interfejs łączący je z systemem stacji, z szerokością przejścia, zestawem czytników i liczbą pasów potwierdzoną przed rozpoczęciem produkcji w oparciu o szczytowy schemat przybycia stacji.